22 Kasım 2013 Cuma

Çocuğun sesi

Çocuk bugün elimi tuttu. İlk kez küçük parmaklarını avucumda hissettim. Bir anda hoplamaya başladık. Sonra sek sek oynar gibi yürüdük, kedileri sevdik, yere düşmüş yaprakları topladık. 

Püskül'e gittik sonra. Ağacımıza. Püskül'ü neden bu kadar çok sevdiğini sordum çocuğa. 

" O benimle her zaman oynar. Beni hiç geri çevirmez. Saçlarına dokunmama izin verir, yani yaprakları bence onun saçları. Bir de bazen benimle konuşur."

"Ne söyler?"

"Seni de buraya getirmemi ister. Bir de dünyadaki bütün çocuklar onun dalları gibiymiş. Parkta bir çocuk ağladığında çok üzülürmüş. Böyle şeyler."

Çocuk benim hala aradığım her şeyi bulmuştu. Aradığım her şey çocuğun kalbinde zaten mevcuttu.

NAZLI AKIN