29 Mart 2014 Cumartesi

Işık mevsimi

İnsan, yaşam yolculuğundaki destekçilerini kolay kolay unutmaz. Destek çoğu zaman, maddi değil manevidir. Şüphesiz zor zamanlarda size maddi yönden yardım etmiş birini unutmazsınız ama manevi destek hiç akıldan çıkmaz.

Yaşam bize her zaman güzellikler sunmaz. Hepimizin bitmeyecekmiş gibi görünen uzun günleri olmuştur. Böyle zamanlarda, içten bir sarılış, samimi birkaç söz, gözyaşlarınıza eşlik eden bir bakış, cesaret veren bir dokunuş asla unutulmaz.

Bazen birinin “yapabilirsin” demesi yüreklendirir; en zor anınızda sarılması, aile hissi verir.

İstediğinizde yardım eden bir el, sahipsiz olmadığınızı hatırlatır.

Yaşam yakınlarımızdan destek beklediğimiz anlarla doludur ama çoğu kez fark etmeyiz birbirimizi. Mutsuz bir bakış, hüzünlü bir duruş, kaybolmuş bir ruh gözümüze çarpar, hissettirir varlığını. Üstünde durmayız, unutur geçeriz çoğu zaman...

Ve gün gelir, bizim de öyle zamanlarımız olur; görmezler, fark etmezler.

İnsan insana el verse,dünya cennet gibi bir yer bir yer olmaz mıydı?

Anlayış, öyle bir kapı ki o kapıdan herkes geçemiyor. Sezgi ve anlayış buluşmuyor, engel oluyoruz. Tek başına yaşamayı marifet sayıyoruz.

Oysa ne güzeldir, benzer kalplerin bir arada olması.

Sevelim, sevmeden kuru bir çöle döner dünya.

Destek olalım, destek alalım; çünkü bitti egonun mevsimi.

Artık iklim ışığa döndü, ruhun karanlık dumanı söndü.

Işığa uyumlanalım, ışıkta nefes almaya alışalım.

NAZLI AKIN