Bu Blogda Ara

21 Ekim 2018 Pazar

Seni Kalbimle Dinliyorum


Seni kalbimle dinliyorum. Önce kalbime düşüyor kelimeler, kalbim bir un eleği gibi sallıyor kelimeleri. Sesin oradan kulağıma düşüyor, duyuyorum kalbimin hareketini.

Seni kalbimle dinlemeyi öğrendikçe genişliyorum. Sevdiğim ağaçlara benziyorum. Sesin geziniyor gövdemde, yapraklarım sallanıyor. Halimden hoşnutum.

Seni kalbimle dinlerken başlıyor yolculuk. Sonsuzluğu hissedebiliyorum. Doğumlara ve ölümlere başka gözle bakıyorum. Bedenimin hikâyesi susuyor, sessizliği içime çekiyorum. Belki çok iyi anlatamıyorum, sessizliğin sesi nasıl anlatılır bilmiyorum. Evde olmaya benziyor. Parçalanmış değilim. Tam olduğumu biliyorum. Hiçbir şey değilim. Hiç kimse değilim. Varım ama çok hafifim. Bir tüy kadar hafif. Yer kaplamıyorum evrende. Şefkat kaplarken varlığımı, temizliyor tortuları.

Seni kalbimle dinlerken gözlerim kapalı. Kapatıyorum “dünya” denen kanalı.
Açıyorum gözlerimi. Anlıyorum ki bedenin istekleri ruhun istekleriyle buluşunca, görünmez olan görünüyor insana.

Aşkın kokusu, bir bıçak gibi delerken perdeleri, acı yok. Şifalı bir rüzgâr giriyor perdelerden içeri. Nefes alıyor ruhum. Seni kalbimle dinledikçe yuvadayım. İyiyim. Sağlıklıyım.

Nazlı Akın