Bu Blogda Ara

30 Eylül 2019 Pazartesi

Kâinatın Motifi Aşktır


Kendime ulaşmak için ezber bozmak gerektiğini biliyorum artık. Döngüyü kırmanın tek yolu bu. Hareket etmek istemediğim zaman evden çıkıyorum, en az on bin adım atıyorum ya da yoga matını serip bedenime iyi geldiğinden emin olduğum asanaları yapıyorum. Zihnim düşüncelerle doluysa kitap okumak yerine gökyüzünü seyrediyorum ya da mutfağa girip yemek pişiyorum. Mutfağın büyülü bir tarafı var;  kalpten inanıyorum. Ocakta pişen sadece yemek değil, benliğimin çiğ kalmış tarafları da pişiyor. 

Neyi yapmak istemiyorsam onu yapmaya çalışıyorum. Mesela “yazmak istemiyorum”, “dışarı çıkmak istemiyorum”, “hareket etmek istemiyorum”, “gülümsemek istemiyorum” diyen seslere itibar etmiyorum. Yazmak istemesem de yazmaya oturuyorum. Yürümek istemesem de yürüyüşe çıkıyorum. Gülmek istemesem de gülümsüyorum. Sonuç ne oluyor ne dersiniz? Yazdıktan, yürüdükten, gülümsedikten sonra kendimi çok iyi hissediyorum. Işığım karanlığıma baskın çıkıyor. İşin doğrusu ışığım karanlığımı emiyor.

İnanıyorum ki, karanlığımın içinden geçmeden ışığıma ulaşamam ama hareket etmek istemediğim de saatlerce yatmak demek değil bu. Hareket etmek istemediğimi söyleyen sese rağmen yürümek… Karanlığımın içinden ancak böyle geçebilirim. Varlıksal gücümü kullanarak. Bedenimin kendini iyileştirme gücünü ancak böyle devreye sokabilirim. Kendime sevgi ve şefkat duyarak. 

Bedenimi yatağa ve hareketsizliğe mahkûm etmek onu sevmek değildir. Ona ne kadar güçlü olduğumu ve kendimi iyileştirme gücüne sahip olduğumu söylüyorum. Hastalığı yaratacak kadar güçlüysem şifayı yaratacak kadar da güçlüyüm. Bedenimin kendini iyileştirme gücü var, bunu her an kendime hatırlatıyorum.

Ancak kalbim ve niyetlerim temizse istediğim hayatı yaratabilirim. Bunu aklımdan çıkarmıyorum. İçimi dolduran ilahi aşka minnettarım. Nedensizce aşkla dolmaktan daha güzel ne olabilir?


Kâinatın motifi aşktır. Aşk, gözün görüş alanını aşar. Kalbe bir göz konmuştur, ancak içeriden gören aşkı bilir.

Nazlı Akın